Wnioski z prezentowanych badań są przeciwieństwem oczekiwań formułowanych na podstawie badań na zwierzętach - w najnowszym numerze czasopisma "Child Development". Wynikało z nich, że stres występujący podczas ciąży u zwierząt koliduje z prawidłowym rozwojem płodowym ich potomstwa. Badanie przeprowadzone w Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa doprowadziło do odkrycia, że zgoła przeciwne wnioski można wysnuć na podstawie badania kobiet w ciąży oraz obserwacji ich dzieci przez kolejne 2 lata ich życia.
"Odkryliśmy, że umiarkowanego stopnia lęk oraz stres dnia powszedniego w okresie ciąży przyczynia się do promowania procesu wczesnego rozwoju dziecka. Matczyny stres w trakcie ciąży nie koliduje także z kształtowaniem się temperamentu dziecka, pojemnością jego uwagi czy umiejętnością kontrolowania zachowania, i nie powoduje nadpobudliwości" - powiedziała Janet A. DiPietro, pierwszy autor pracy. Naukowcy wskazali na jeden wyjątek od tej reguły: potomstwo kobiet, które odbierały swoją ciążę bardziej negatywnie, niż pozytywnie, prezentowało nieznacznie słabszą kontrolę emocjonalną oraz mniejszą pojemność uwagi.
"Nasze wnioski powinny uspokoić kobiety, które doświadczają lęków, napięć i stresów powszechnych w związku z wymaganiami stawianymi przez współczesne życie. Kobiety mogą przestać zamartwiać się, że ich stan emocjonalny mógłby zaszkodzić ich nienarodzonemu dziecku. Oczywiście, nie radzimy, by kobiety zaczęły szukać podobnych bodźców, ponieważ stan wyczerpania matki nie stanowi dobrego przygotowania do pracy i porodu, czy wymagań stawianych przez proces wychowywania dziecka" - powiedziała DiPietro.
Porównując problem rozbieżności wniosków z pracy naukowców z Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa do wniosków z badań prowadzonych na zwierzętach, zauważa się, że zarówno czas trwania badania, nasilenie bodźców wywołujących stres w okresie prenatalnym, podobnie jak okoliczności kontrolowanego środowiska w badaniach na zwierzętach, różnią się znacząco od codziennego funkcjonowania przyszłych matek.
Jednak autorzy ostrzegają, że ponieważ badania były przeprowadzane na populacji kobiet dobrze wykształconych, o ustabilizowanej sytuacji finansowej, bez problemów natury psychologicznej, jego rezultaty nie mówią o sytuacji kobiet o niższym statusie lub tych z diagnozą psychiatryczną. Niezbędne są zatem kolejne badania, które wyjaśniłyby, czy obecne odkrycie jest rezultatem biologicznych zmian w ciąży, które zachodzą w wyniku stresu, czy też kobiety, które odczuwają więcej lęku lub przeżywają więcej stresu wychowują swoje dzieci w specyficzny, promujący ich rozwój sposób. Być może istnieje także czynnik genetyczny, wyjaśnia DiPietro.
na opiekowanie się naszymi maleństwami. Zwracamy uwagę na to, co i jak jemy, staramy się prowadzić regularny tryb życia. Jednak sama, nawet dobrze zbilansowana dieta przestaje wystarczać do zapewnienia odpowiednich dawek mikro i makroelementów. Organizm w tym czasie potrzebuje dodatkowego wsparcia w postaci suplementacji wybranymi minerałami – zwłaszcza żelazem – pierwiastkiem życia, słabo wchłanianym z pokarmów, zaś bardzo istotnym dla prawidłowego rozwoju płodu już od pierwszych jego chwil. Także potem, w okresie poporodowym, przyjmowanie żelaza i krwiotwórczych witamin pozwoli cieszyć się energią i dobrym samopoczuciem.
ada odporność na przeziębienia i infekcje. Może dojść nawet do zaburzeń rytmu pracy serca. Najgroźniejszym skutkiem niedoboru pozostaje jednak anemia. W początkowym stadium anemii pojawia się ogólne osłabienie, senność, bóle i zawroty głowy. Następnie dochodzi do łatwego męczenia się przy niewielkim wysiłku, a także do skurczu mięśni nóg i kołatania serca. Sucha, łuszcząca się skóra, zapalenie błony śluzowej i kącików ust oraz łamliwość paznokci i włosów należą już do późnych objawów niedokrwistości, choć występują często jako główny zewnętrzny symptom rozpoznawczy. Najgroźniejsza postać anemii w czasie ciąży może doprowadzić do przedwczesnego porodu, narodzin dziecka z niską masą urodzeniową, niedotlenienia płodu, co tym samym zwiększa ryzyko jego obumarcia. Aby temu zapobiec, należy jak najwcześniej poddać się rutynowemu badaniu poziomu ferrytyny we wczesnej ciąży. Tylko ten pomiar pozwala na szybkie rozpoznanie niedoboru żelaza, nim będzie on groźny dla mamy i dziecka.
ści hemoglobiny. Brak suplementacji żelazem w czasie ciąży 11-krotnie zwiększa ryzyko rozwoju niedokrwistości w okresie okołoporodowym. Zaleca się ponadto dłuższą, niż tylko doraźną, kurację odbudowującą poziom żelaza w organizmie. Wskazane jest zatem rutynowe podawanie żelaza począwszy od początku II trymestru ciąży. Kobiety z niskim stężeniem ferrytyny, powinny przyjmować żelazo w dawce 60 – 65 mg. Przy tej dawce z przewodu pokarmowego wchłania się zaledwie 6 mg żelaza, podwojenie dawki dobowej do 120 mg żelaza zwiększa wchłanianie do 10 mg. W III trymestrze każda przyszła mama powinna profilaktycznie otrzymywać 30 mg żelaza dziennie. O ile przy systematycznym uzupełnianiu niedoboru najlepsza absorpcja następuje w ciągu pierwszego tygodnia kuracji i w pierwszym miesiącu, o tyle aby skutecznie odbudować dostateczny poziom żelaza w organizmie, niezbędne jest przedłużenie jego stosowania do drugiego, a nawet trzeciego miesiąca kuracji. Nie należy jej przerywać po urodzeniu dziecka, ale kontynuować także podczas laktacji i po jej zakończeniu, aby odbudować nadwyrężone rezerwy organizmu. Tym sposobem zapewnimy organizmowi odpowiednie ilości żelaza w śledzionie i wzmocnimy cały organizm. "Waga w ciąży")
